Zagreb pod pojačalima: Alter Bridge 'razvalio' Boćarski dom

Najbolji trenuci nisu bili samo u 'velikim hitovima', nego u osjećaju zajedništva između bine i partera: onaj kolektivni uzdah prije refrena, sinkronizirane ruke u zraku, i sitne improvizacije

Večer 31. siječnja u Boćarskom domu bila je jedna od onih koje se u kalendaru podcrtaju debelim markerom: dvorana puna, raspoloženje na “najjače”, a Alter Bridge u režimu precizno uštimanog stroja. Zagreb je dobio koncert koji se ne oslanja na nostalgiju kao štaku, nego na realnu snagu izvedbe - onu vrstu energije koja ti u prvih nekoliko minuta poruči da će ovo biti večer bez spuštanja gasa.

Uvod je imao smisla i težinu: Sevendust su publiku “izbrusili” tvrdim grooveom i kratkim, konkretnim udarcima - dovoljno da se zrak u dvorani zgusne i da se uspostavi tempo. Nakon njih Daughtry je donio komunikativniji, radijski prepoznatljiv rock okvir, kao most prema glavnom bendu i to taman toliko  “nabrijano” da zadrže naboj publike umjesto da ga potroše prerano.

Kad su glavni akteri izašli, sve je sjelo na svoje mjesto: Myles Kennedy vokalno miran i kontroliran, s onom lakoćom kojom može biti i frontmen i vodič kroz katalog; Mark Tremonti kao motor koji reže rifove čisto i neumoljivo; ritam-sekcija Brian Marshall i Scott Phillips kompaktna, bez “praznog hoda”, s naglascima koji pjesme guraju naprijed kao da su napisane jučer. Zvuk je bio dovoljno masivan da se osjeti u prsima, ali i dovoljno čitak da se razlikuju nijanse - važna stvar kod benda koji često mijenja raspoloženje unutar iste pjesme.

Setlista je odigrana pametno: krenulo se agresivnije i “turnejski”, pa se kroz večer otvarao prostor i za melodiju i za grandioznost refrena. Po onome što se bilježilo te večeri, čuli su se između ostalog “Addicted to Pain”, “Cry of Achilles”, “Fortress”, “Burn It Down”, “Open Your Eyes”, “Ghost of Days Gone By”, uz nezaobilazne adute poput “Rise Today”, “Blackbird” i “Metalingus”. Taj raspored radi jer publiku drži na rubu - malo te pogura moshom, malo te natjera da pjevaš u glas, a onda te “spusti” u onaj emotivniji, široki rock format u kojem bend zapravo posebno dominira.